In oktober '22 overleed mijn lieve vriendin Ana onverwachts. Ze was jong, energiek, ambitieus, prachtig, lief. Ze liet drie jonge kinderen achter, haar echtgenoot, haar ouders en broer en veel vrienden en vriendinnen, inclusief mijzelf.

Na het verschrikkelijke nieuws te hebben ontvangen, ging ik rechtstreeks naar Nederland om daar te zijn, de begrafenis bij te wonen en een toespraak te houden, en bij haar man, kinderen en vrienden te zijn. Maar op een gegeven moment moest ik Nederland verlaten, terugkeren naar het 'normale' leven in Sydney. Maar wat was "normaal leven" ? Wat voor anderen normaal was, voelde voor mij helemaal niet meer normaal aan. Ik was gehuld in een deken van verdriet. Vergaderingen, deadlines, de kids op school afdroppen, boodschappen - het voelde anders, bijna alsof er een filter was aangebracht op mijn wereld.